۱۴۰۵ فروردین ۱۱, سهشنبه
بيانيه ٢٣ تشکل مستقل زنان ايرانی اقدام مشترک به مناسبت روز جهانی زن
نه به جنگ، نه به ديکتاتوری، ٨ مارس
را با دفاع از حق زندگی گرامی ميداريم
امسال در آستانهی ۸ مارس، روز جهانی زن، در شرایطی بهمراتب متفاوتتر
ایستادهایم. هنوز دو ماه از قتلعام گستردهی مردم در خیزش دیماه ۱۴۰۴
برای نان و آزادی نگذشته است؛ خیزشی که جمهوری اسلامی آن را به خاک و خون کشید. ما
چهلم جانهای شیفتهای را گرامی داشته بودیم که برای آزادی و حقِ حیات ایستادند و
جان باختند که حملهی نظامی آمریکا و اسرائیل به ایران آغاز شد.
ما این تهاجم نظامی را قاطعانه محکوم میکنیم. جنگ و مداخلهی نظامی نه راه رهایی،
که ادامهی همان منطقِ مرگ و ویرانی است؛ منطقی که همواره بیشترین بارش بر دوش
زنان، کودکان و مردمِ بیدفاع میافتد.
قبل از این حمله نظامی و تنها سه سال پس از خیزش انقلابی «زن، زندگی، آزادی»؛ خیزشی که ستمهای
جنسیـجنسیتی، طبقاتی و ملی و دیگر اشکال ستم را به هم پیوند زد، در بخشهایی از
گفتمان و روایتِ غالب، بهویژه در بازنماییهای سیاسی و رسانهای اولویتها
به سمتی سوق داده شد که با روح رهاییبخش «زن، زندگی، آزادی» فاصله گرفت. بهگونهای
که مطالباتی چون آزادی زنان، عدالت اجتماعی، حقوق ملل و اتنیکهای تحت ستمِ در
ایران، مبارزه علیه تخریب محیط زیست و دفاع از حقِ حیات، در بسیاری از این
بازنماییها کمرنگ یا به حاشیه رانده شد. در شرایط جنگیِ امروز نیز بیم آن میرود
که این روندِ حاشیهرانی و حذف، با منطق «امنیت» و «اضطرار» تشدید شود. در همین
حال، دیکتاتوری حاکم با بسیج نیروهایش در خیابان ها و میدان های شهر با حضور متشکل خویش در شرایط جنگی هشدار به سرکوب هر اعتراضی
را میدهد. بیشک ۸
مارس امسال را باید به مقاومت مادران سوگوارِ این قتلعام سراسری و مقاومتهایی
اختصاص داد که در روزهای نخست خیزش شکل گرفت. مادران و خانوادههای دادخواه، با
زیر پا گذاشتن سنتهای مذهبی و با شجاعتی کمنظیر، مراسم خاکسپاری عزیزانشان را به
صحنهی مبارزه علیه دیکتاتوری تبدیل کردند. بسیاری از آنان ابتدا روایتگر مبارزات
فرزندان خویش برای ساختن ایرانی آزاد و بدون جمهوری اسلامی بودند و سپس خود به
سوژههای مبارزه و دادخواهی بدل شدند.
امروز، همزمان با ادامهی سرکوب داخلی و آغاز حملهی نظامی آمریکا و
اسرائیل به ایران، سایهی جنگ و بمباران بر زندگی مردم سنگینی میکند و همین
وضعیت، شکلهای مقاومت را نیز تحت فشار قرار داده است. جنبش دانشجویی که بار دیگر
در حال جانگرفتن و شکلگیری بود، در بسیاری از دانشگاهها ناچار شد برای حفظ جان
و در واکنش به خطر بمباران، از فضای دانشگاه و تجمعات عقب بنشیند و به خانهها
بازگردد. با این همه، این عقبنشینیِ ناگزیرِ امنیتی به معنای پایان مقاومت نیست؛
بلکه نشانهی آن است که جنگ چگونه به ابزار دیگری برای محدود کردن میدان کنش جمعی
تبدیل میشود.
اما راهکار ما برای توقف اوج گیری فاشیسم، مقابله با عادیسازی
مداخلهی نظامی، و جلوگیری از جانشینکردن یک «رهبر» با «رهبر» دیگر، ساختن
گفتمانی جمعی و یافتن راهکارهای مشترک برای برونرفت از چرخهی تکراریِ «شکست» و
«استیصال» است. این گفتمان باید علیه نظام پدرـمردسالاری بایستد؛ نظامی که با شعار
«مرد، میهن، آبادی» در پی بازتولید اقتدار پدرسالارانه و شکلدادن به نظمی
ستمگرانه است - نظمی که از هماکنون نیز با حذف و مرگِ مخالفان خود و با انکار
عاملیت ملل و اتنیک های ایران، نشانههایش را آشکار کرده است. از همین روست
که شعار «زن، زندگی، آزادی»، بهسبب ماهیت ضدسلطهی خود، همچنان آماج خشم نیروهای
ارتجاعی است.
ما، ۲۳ تشکل مستقل زنان در خارج از کشور، ضمن همبستگی با
مبارزات جاری مردم برای آزادی، برابری و عدالت اجتماعی، بر این باوریم که باید
پژواک صدای مادران و خانوادههای دادخواه، جنبش دانشجویی، جنبش معلمان،
بازنشستگان، کارگران، جامعه کوییر و دیگر جنبشهای مدنی باشیم. همچنین باید صدای
مبارزات ملل و اتنیکهای تحت ستمِ ایران باشیم و در برابر هر روندی که این مطالبات
را حذف کرده یا به حاشیه میراند، بایستیم. ما با تمام توان خویش می کوشیم تا حمایت
همه نهادهای فمینیستی، اتحادیه ها، سازمان عفو بین الملل و تشکل های مستقل را
به دفاع از جان زندانیان سیاسی جلب کنیم زیرا از داخل
ایران گزارشات و خبرهای نگران کننده ای می شنویم.
ما علیه نابرابریهای جنسیـجنسیتی و بهحاشیهرفتن مطالبات زنان مقاومت میکنیم؛
برای آزادی همهی زندانیان سیاسی میکوشیم و خواهان توقف ماشین کشتار جمهوری
اسلامی هستیم. همزمان، در شرایطی که جنگ و مداخلهی نظامی آغاز شده است، بر ضرورت
همبستگی با تشکلهای فمینیستی جهان و جنبشهای ضدجنگ و ضد فاشیسم، علیه مناسبات
سیستم مردسالاری، جنگ و نظامی گری تأکید میکنیم.
نه به جمهوری اسلامی
نه به جنگ
زن، زندگی، آزادی
٢٠٢۶ برابر با ١۵ اسفن د ماه ١۴٠۴ مارس ۶
:امضاها
انجمن باهم برای سلامتی زنان
انجمن زنان آزاده ايرانی – ايتاليا
انجمن زنان ايرانی دالا س
انجمن زنان ايرانی-آلمانی کلن
انجمن زنان پرتو
انجمن زنان مونترا ل
جنبش م یتو ايران
دايره زنان ايرانی برا ی همکاری
جهانی (ICWIN)
زنان برای آزادی و برابر ی پايدار
زنان کنشگر ايرانی در تبعيد- برلين
سازمان حقو ق زنان، ايکرو (IKWRO)
سازمان رهايی ز ن
سازمان غير انتفاعی آيوين – توا ن
افزايی زنان از طري ق هن ر
فمينيسم روزمر ه
فورو م زنان ايرانی د ر وي ن
کلکتيو زن زندگی ازادی ر م
کمپين توقف قت لهای ناموس ی
کميته برابری جنسيتی همبستگی جمهور
یخواهان ايران
گروه اتحا د زنان چ پ
گروه زنان شمال کاليفرنيا
گروه مطالعا ت زنان اورنج کانتی
نهاد دگرباشان ماناو
همايش زنان ايرانی هانوفر
ماهنامه شماره یکصد و سی و هشتم رهائی زن - مردم ایران برای جنگ آفرینان هورا نمی کشند
برلین - آلمان
در تاریخ هشت مارس تجمعی در برلین از ساعت 11:30 تا 2:30 به عنوان
روز جهانی زن برگزار شد که من از طرف سازمان رهایی زن که با سر دادن شعار زن زندگی
آزادی ،ژن ژیان آزادی حضور داشتم ، این حضور برای من فقط شرکت در یک گردهمایی
نبود، بلکه بیان هویتی چندلایه بود: من یک دختر ایرانیام، با ریشههایی فارس و
کرد، که صدایم را در کنار هزاران زن و مرد دیگر برای برابری و آزادی بلند کردم.
فضای تجمع پر از همبستگی، آگاهی و امید بود. زنان از ملیتها و فرهنگهای
مختلف گرد هم آمده بودند تا درباره حقوق زنان، عدالت اجتماعی و پایان دادن به تبعیض
صحبت کنند. در میان جمعیت، پرچمها، شعارها و نگاههای مصمم، حس مشترکی وجود داشت:
این مبارزه مرز نمیشناسد.
برای من، حضور در این تجمع معنای خاصی داشت. به عنوان زنی که ریشه در
ایران دارد، کشوری که زنانش سالهاست برای حقوق اولیه خود میجنگند، این لحظه یادآور
مسئولیتی بزرگ بود؛ اینکه صدای زنانی باشیم که شاید امکان حضور در چنین فضاهایی را
ندارند. هویت فارس و کرد من نیز یادآور تنوع فرهنگی و تاریخی زنانی است که در کنار
هم برای آیندهای عادلانهتر تلاش میکنند.
روز جهانی زن فقط یک مناسبت تقویمی نیست؛ یادآوری این حقیقت است که
مسیر برابری هنوز ادامه دارد. در میان جمعیتی از صداهای متحد، بار دیگر احساس کردم
که امید، مقاومت و همبستگی وجود دارد .
سازمان رهایی زن
برلین
فریده صلواتی
ماهنامه شماره یکصد و سی و هشتم رهائی زن - مردم ایران برای جنگ آفرینان هورا نمی کشند
هامبورگ - آلمان
به مناسبت ۸ مارس، روز جهانی زن، تجمعی در شهر هامبورگ از
ساعت ۱۵:۰۰ تا ۱۶:۳۰ برگزار شد که در آن جمعی از فعالان و حامیان حقوق زنان حضور داشتند.
در این برنامه، شرکتکنندگان با شعارها و سخنرانیهای کوتاه بر ضرورت مبارزه با
تبعیض، خشونت و نابرابریهای جنسیتی تأکید کردند.
نمایندگانی از سازمان رهایی زن نیز در این تجمع شرکت کرده و همبستگی
خود را با مبارزات زنان در سراسر جهان اعلام کردند. این حضور با هدف حمایت از جنبش
برابریطلبانه زنان و تقویت همبستگی میان نیروهای آزادیخواه صورت گرفت.
سازمان رهایی زن
8مارس
مهناز صلواتی ،محمد بهاالدین واحدی یگانه
ماهنامه شماره یکصد و سی و هشتم رهائی زن - مردم ایران برای جنگ آفرینان هورا نمی کشند
برانشوایگ، آلمان
روز جهانی زن، ۸ مارس۲۰۲۶
گروه اتحاد فمینیستی برانشوایگ
شعارهایی که داده میشد؛
-علیه فاشیست ها و جنسیت گراها بر علیه قدرت بجنگید، با سیستم ها بجنگید!
-کار برابر، دستمزد برابر
-زن، زندگی، آزادی
ژن،ژیان،ئازادی
-هر طور که لباس بپوشم، هر جا که برم، بله یعنی بله و نه یعنی نه!
-باید برای آزادی، برای زندگی، تعیین سرنوشت به ما داده بشه
-هوای بد، روزهای سخت، برای فمینیسم مبارزه کنید.
ماهنامه شماره یکصد و سی و هشتم رهائی زن - مردم ایران برای جنگ آفرینان هورا نمی کشند
وضعیت زنان در کردستان عراق
:
سخنرانی گشاو رحیم عضو هیت مدیره سازمان مستقل زنان کردستان عراق به مناسبت روز
جهانی زن
در روز شنبه ۷ مارس ۲۰۲۶ در کلن - آلمان
هشتم مارس، روز جهانی زنان، روز مبارزه و اعتراض زنان و
مردان آزادیخواه و برابریطلب است. این روز را به همه زنان و مردان برابریخواه
تبریک میگویم.
هشتم مارس امسال ۲۰۲۶ برای ما با اندوهی بزرگ همراه بود؛ از
دست دادن دوست عزیزمان (ینار محمد)، یکی از فعالان جنبش برابریخواهی زنان در
عراق، که به دست تروریستها و اندیشههای ارتجاعی در شهر بغداد ترور شد. از اینجا
تسلیت خود را به خانواده، دوستان و آشنایان ایشان و نیز به جنبش برابریخواهی
ابراز میکنم. این جنبش خسارت بزرگی را متحمل شد و متأسفانه جای این دوست عزیزمان
در گردهماییها و نشستهای ما خالی خواهد بود. او در برابر قانون جعفری ایستادگی
کرد که در پارلمان عراق تصویب شده و اجازه ازدواج دختران ۹ ساله را میدهد؛ همچنین
علیه قتل زنان به بهانه «ناموس»، علیه درجه دوم شمردن زنان، علیه چندهمسری و
ازدواج موقت (مسیار) مبارزه کرد. ما هرگز او را فراموش نمیکنیم و راه انسانی او
را ادامه خواهیم داد.
همچنین هشتم مارس امسال ۲۰۲۶ در جزیره (اپستین) بار دیگر
وضعیت دختران را آشکار کرد؛ یکی دیگر از جنایات نظام سرمایهداری را نشان داد که
چگونه دختران زیر ۱۸ سال خرید و فروش میشوند و به عنوان هدیه برای سرمایهداران و
ثروتمندان طماع استفاده میگردند. این همان وحشیگری نظام سرمایهداری است که
دختران را زندانی کرده و برای ارضای امیال ناپاک خود مورد آزار جنسی قرار میدهد.
زنان کردستان نیز از آزار و بیاحترامی روزانه، تبعیض میان
زنان و مردان کارگر، محدود کردن فرصتهای شغلی و بازگرداندن زنان به چهاردیواری
خانه در امان نیستند. حتی اگر زنی فرصت کار برای تأمین معاش روزانه فرزندانش پیدا
کند، با آزار جنسی و فشار از سوی کارفرما روبهرو میشود. از همه مهمتر، قتل زنان
به بهانه ناموس است؛ تنها در یک سال ۵۳ زن به قتل رسیدهاند که این آمار رسمی است.
من مطمئنم زنان بیشتری نیز کشته شده و ناپدید شدهاند و اجسادشان به گونهای پنهان
شده که در شبکههای اجتماعی دیده نشود. فشارها بر زنان به حدی است که بسیاری مجبور
به خودکشی میشوند؛ برخی خود را سوزاندهاند، برخی حلقآویز شدهاند، برخی خود را
غرق کرده یا سم خوردهاند. پدیده زنکشی رو به افزایش است و نیروهای ارتجاعی و ضد
زن (اسلام سیاسی) زنان را به عنوان ناموس خانواده میدانند و اگر دختری از قوانین
دینی آنان پیروی نکند و خود انتخاب کند با چه کسی زندگی کند، از نظر آنان باید
کشته شود، زیرا به اصطلاح به «شرف» خانواده لطمه زده است.
ما به عنوان یک سازمان مستقل زنان، تمام تلاش خود را برای از
بین بردن تفکرات عقبمانده و ارتجاعی، برای نابودی تبعیض علیه زنان و توقف زنکشی
به کار میگیریم. ما در برابر همه اشکال ارتجاع و تحمیل قوانین اسلامی ایستادگی میکنیم
و برای برابری کامل زنان و مردان و دسترسی زنان به آموزش عالی و مشارکت در اداره
جامعه تلاش میکنیم.
پایان دادن به تبعیض علیه زنان و بازگرداندن هویت واقعی آنان
و نگاه به آنان به عنوان انسان، در گرو همبستگی همه انسانهایی است که به آزادی و
برابری باور دارند. ما میخواهیم جامعهای بسازیم که در آن زنان کشته نشوند، مورد
توهین و بیاحترامی قرار نگیرند و به عنوان شهروند درجه دوم دیده نشوند. بر اساس
شریعت اسلامی به یک مرد چهار زن داده نشود. پایان دادن به این نابرابریها وابسته
به اتحاد زنان معترض در یک جنبش برابریخواه و مبارزه در برابر ارتجاع است.
گشاو رحیم
عضو هیئت مدیره
سازمان مستقل زنان
۲۰۲۶/۳/۸
ماهنامه شماره یکصد و سی و هشتم رهائی زن - مردم ایران برای جنگ آفرینان هورا نمی کشند
وضعیت زنان در ایران و افغانستان
سخنرانی بتی جعفری از تشکل صدای زنان سوسیالیست
در روز شنبه ۷ مارس در کلن- آلمان
به مناسبت ۸ مارس روز جهانی زن
هشت مارس سالروز مبارزه زنان خجسته
باد آزادی در هر جامعه ای با میزان آزادی زنان در آن جامعه سنجیده می
شود.اما مشخصا جامعه ایران و افغانستان قبل از هر چیز همان بی حقوقی کامل زنان ست. با آنکه زنان در آنجا یک روز هم دست از مبارزه نکشیدند.
۸مارس روز جهانی زنان بخاطر مبارزه زنان نامگذاری شده ،اولین بار بعد ۱۹۰۸که کارگران
زن کارخانه نساجی در نیویورک بخاطر شرایط بد کار و تبعیض جنسی
دست به اعتصاب زدند، کارفرما با کمک چند نفر درها را می بندند چون نمی خواستند که دیگران از قسمت های دیگر به این اعتراض بپیوندد، به دلایل نامعلوم آنجا آتش گرفت
و بیش از ۱۰۰ کارگر زن در آتش سوخته وکشته شدند. در سال ۱۹۱۱ زنان سوسیالیست نامگذاری این روز را بعنوان روز جهانی زن مطرح کردند این که بعدها نامگذاری شد
وامروز ما همچنان می بینیم در کشورهایی که انقلاب بورژوا دمکراتیک انجام گرفته و زنان صاحب
بعضی از حقوق انسانی خود شدند ،هنوز در مقابل کار مساوی ،دستمزد مساوی با مردان دریافت نمی کنند و حداقل ۲۰
درصد کمتر دریافت می کنند .
هنوز بیش از ۶۰۰میلیون از زنان در کشورهایی زندگی می کنند که آزار و خشونت در خانه جرم محسوب نمی
شود. اخیرا در افغانستان قانونی تصویب شده
که تا زمانی که استخوان زن آسیب نبیند ،خشونت و زدن زنان در خانه جرم محسوب نمی شود .۱۰۰میلیون سقط جنین در جهان هنوز به خاطر فقط دختر بودن انجام می گیرد، ۱۰۰تا ۱۴۰میلیون زن در سال ختنه می شوند، هر سال در جهان بیش از ۶۰ میلیون دختر زیر ۱۸سال
شوهر داده می شوند. و اما در مورد وضعیت زنان در ایران و افغانستان شروع کنیم از ازدواج های اجباری و کشتار به خاطر اینکه
زنان می خواهند از جهنمی که دیگران برایشان تصمیم گرفتند خارج شوند ،نمونه "مونا"که در ۱۲سالگی
مجبور شد با پسر عموی خود ازدواج کند و در ۱۷سالگی
در حالی که هنوز نوجوان محسوب می شد سر بریده شد و سرش را در شهر چرخاندند .قربانیان قتل های ناموسی
با مورد های متفاوت، زنانی که همه مردان جامعه برای نحوه زندگیشان تصمیم می گیرند غیر از خودشان و قربانی می شوند و اسم این جنایت فجیع را غیرت و ناموس
و عشق می گذارند، نمونه "رومینا اشرفی"دختر ۱۳ ساله که از خانه فرار کرده بود توسط پدر سر بریده می شود
،قبل از اینکه پدرش او را بکشد با وکیلی مشورت می کند که چقدر مجازات دارد یعنی قتل عمد و از روی نقشه
.صدها مورد وحشتناک دیگر که بنام "فرهنگ "به ما تحمیل می کنند و وانمود می کنند فرهنگ متفاوت و عقب مانده یک امر طبیعی است در حالی که فرهنگ ما و فرهنگ آنها یعنی فرهنگ اروپا و امریکا
نداریم دقیقا مثل مذهب، فرهنگ به مردم تحمیل می
شود و سعی می کنند نرمالیزه کنند. کودک همسری در کشورهای مذهبی و ایران و
افغانستان
وجود دارد و
جرم نیست بلکه قانونی است حتی بر ای کودکان ۹
ساله در ایران
در نواحیی که عشیره ای و قبیله ای است
رواج زیادی
دارد و در آنجا زنان و کودکان اصولا نه دسترسی به تحصیل دارند و نه بسادگی موفق می
شوند از آن زندگی جهنمی فرار کنند
چون به علت
کودک بودن و تحصیلات نداشتن خیلی سخت هم می شود به آنها دسترسی داشت، اغلب
برایشان
نرمالیزه می شود که زن هستند و موقعیت زنان همین هست. قانون چند همسری مردان و
خشونت کامل و آزار جنسی و سکسیستی که هر روز میلیونها زن را مورد تهاجم قرار می
دهد
به جرئت می
توانم ادعا کنم که در ایران ۹۹درصد زنان حداقل یکبار
مورد آزار جنسی
و خشونت در خیابان ،در خانه ،در مترو و اتوبوس و غیره قرار گرفتند .زنانی که در
میان ملل تحت ستم یا در قبایل و عشیریه بدنیا می آیند
علاوه بر
ستم مضاعف که به کل زنان روا می شود چندین برابر بیشتر ستم مضاعف بهشان
تحمیل می شود
،اگر زنی در شهرهایی چون تهران بخواهد
قوانین مذهبی
را دور بزند این امکان برای زنی که در قبایل و عشیریه هست نسبتا صفر درصد هست
.دفاع از کلیه مبارزات زنان برای کسب
تساوی کامل و
رفع هرگونه تبعیض با دفاع از منافع توده های تحت ستم و کارگران ادغام شده است.
توده های تحت ستم و کارگران ایران در دفاع پیگیرانه
و بدون قید و
شرط از مبارزات زنان برای کسب حقوق اولیه شان ذینفع هستند و دفاع
از حقوق زنان و
آزادی آنها از قید و بند قرون وسطایی راه را برای آزادی کل جامعه هموار می کند. حق
زنان در ایجاد تشکلات ویژه و مستقل برای دفاع از منافع خود باید به رسمیت شناخته
شود ،تساوی کامل حقوقی و اجتماعي و سیاسی
زنان باید
تامین شود زنان باید از حقوق فردی برخوردار باشند هیچ کس حق ندارد در
حقوق زنان در
انتخاب پوشش، انتخاب رشته تحصیلی، حرفه، انتخاب محل سکونت و حق سفر
محدودیتی ایجاد
کند. تمامی قوانین مربوط به ازدواج و خانواده که بیانگر تبعیض علیه زنان هستند
باید لغو شود
ازدواج امری
داوطلبانه است، کلیه ازدواج های اجباری و خرید و فروش زنان تحت عنوان ازدواج باید
خاتمه یابند
،چند
همسری مردان و واژه فرزند نامشروع باید ممنوع شود و تبعیض علیه مادران ازدواج
نکرده باید خاتمه یابد
...استقلال کامل اقتصادی تامین شود .حق کنترل زنان
بربدن خود باید به رسمیت شناخته شود ،حق سقط جنین
و جلو گیری از
حاملگی به زنان داده شود و بردگی خانگی باید پایان یابد .
درمورد جنگ
خواستند نظرم را بگویم، نبه نظر ما این جنگ بر سر منافع ارتجاعی و سرمایه داریست
و ربطی به
منافع توده های مردم و کارگران و زحمتکشان ندارد.
بتی جعفری،
تشکل صدای زنان سوسیالیست
ماهنامه شماره یکصد و سی و هشتم رهائی زن - مردم ایران برای جنگ آفرینان هورا نمی کشند
اشتراک در:
نظرات (Atom)