مهناز صلواتی
مقدمه
در جغرافیایی که «عدالت» با متر و معیار طنابهای دار اندازهگیری میشود، زندان دیگر نه مکانی برای تادیب، که به قربانگاهی برای شریفترین فرزندان یک سرزمین بدل شده است. آنچه امروز در ایران میگذرد، صرفاً صدور احکام قضایی
نیست؛ بلکه استفادهی سیستماتیک از «مرگ» به عنوان ابزاری برای حکمرانی و ایجاد وحشت در دل جامعهای است که دیگر نمیخواهد بترسد. حکومتی که مشروعیت خود را در خیابان گم کرده، حالا آن را در انتهای طنابهای دار جستجو میکند.
دیوارهای
بلند و صداهای بیمرز
وضعیت زندانیان سیاسی در ایران، آینهی تمامنمایِ استیصال قدرتی است
که پاسخی برای پرسشهای نسل نو ندارد. در سلولهای انفرادی اوین، قزلحصار، عادلآباد
و بندهای امنیتی، کسانی محبوساند که جرمشان نه دستاندازی به بیتالمال، بلکه رویایِ
داشتنِ یک زندگی معمولی و کرامت انسانی است. ما با سیستمی روبرو هستیم که:
• شکنجه سفید: حبسهای طولانی در انفرادی و قطع ارتباط با دنیای خارج
برای درهم شکستن اراده.
• محرومیت پزشکی: استفاده از درد و بیماری به عنوان ابزاری برای تنبیه
مضاعف و «مرگ خاموش» زندانی.
• اعترافات اجباری: نمایشهای تلویزیونی که زیر فشار و شکنجههای قرونوسطایی
ضبط میشوند.
ماشین
کشتار در اوج؛ آمارها سخن میگویند
جمهوری اسلامی نه یک دولت، بلکه یک ماشین کشتار است که سوخت آن خون
جوانان ایران است. نگاهی به آمارهای هولناک تا به امروز (آوریل ۲۰۲۶) عمق این فاجعه را نشان میدهد:
۱. شتابِ جنایت:
تنها در چهار ماه نخست سال ۲۰۲۶، به طور میانگین هر ۱۴ ساعت یک نفر در ایران اعدام
شده است (بیش از ۲۸۰ اعدام در ۱۱۰ روز).
۲. رکورد جهانی: ایران
همچنان رتبهی نخست سرانهی اعدام نسبت به جمعیت در جهان را در اختیار دارد.
۳. ارتش اسرا:
برآوردها حاکی از وجود بیش از ۳۰۰۰ زندانی سیاسی و عقیدتی است که بسیاری از آنها
زیر تیغ اعدام قرار دارند.
۴. انتقام قومی:
آمار اعدامها در مناطق سیستان و بلوچستان، کردستان و خوزستان نشاندهندهی یک تصفیهحساب
سیاسی سیستماتیک است.
سخن
آخر
رژیمی که برای بقا محتاج «چوبه دار» است، از پیش باخته است. تاریخ نشان داده است که هیچ دیواری تا ابد بلند نمیماند و هیچ طنابی نمیتواند گلویِ حقیقت را برای همیشه بفشارد. طنابهایی که امروز گردنهای شریف را میفشارند، فردا به زنجیری بدل خواهند شد که این استبداد کثیف را به زبالهدان تاریخ خواهد کشاند. سیاهیِ این شب، در برابر سپیدهی صبحِ آزادی رنگ خواهد
باخت.
20.04.2026
ماهنامه شماره یکصد و سی و هشتم رهائی زن - مردم ایران برای جنگ آفرینان هورا نمی کشند
--
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر