:گزارش از
رفقای "کلکتیو گفتگوهای زندان"
همه سخنرانان بر این نکته تأکید داشتند که: "خشونت جنسی دولتی با هدف ارعاب، تحقیر و درهم‌شکستن مقاومت سیاسی اعمال
می‌شود." در این کنفرانس، افرادی که این خشونت‌ها را تجربه کرده‌اند، تجربیات خود را علنی نموده و بدین ترتیب نشان دادند که
نه اجازه می‌دهند صدایشان خاموش شود و نه منزوی می شوند.
هدف از این گردهمایی، به‌اشتراک‌گذاشتن تجربه‌هایی بود که معمولاً درباره آن‌ها سکوت می‌شود؛ تجربه‌های خشونت جنسی از سوی پلیس، در جریان تظاهرات، هنگام بازداشت، در بازداشتگاه‌ها و زندان‌ها. اما موضوع فقط روایت آنچه بر افراد گذشته نبود،
بلکه به‌اشتراک‌گذاشتن تجربه‌هایی بود که از مرزها فراتر می‌روند.
از همان پنل نخست روشن شد که خشونت جنسی پلیس به مرزهای کشورها محدود
نمی‌شود. زنانی از مبارزات سیاسی گوناگون درباره سرکوب در ترکیه، سرزمین باسک، ایران
و فیلیپین گزارش دادند. تجربه‌های مشخص آنان ممکن است با یکدیگر متفاوت باشد، اما
هدف این خشونت‌ها ظاهراً یکسان است: استفاده از خشونت جنسی به‌عنوان ابزاری برای
تحقیر زنان، ارعاب آنان و درهم‌شکستن مقاومت سیاسی‌شان. از ایران رفقای گفتگوهای
زندان صحبت کردند.
نکانه چاپارته‌گی، فعال اهل باسک، به‌ویژه با روایت تجاوز در زندان
تأثیر عمیقی بر حاضران گذاشت. او توضیح داد که چگونه دولت بدن او را به میدان نبردی
پدرسالارانه تبدیل کرده است. او گفت: "چون من بدنی در مقاومت بودم و هستم.
بااین‌حال، او تنها از خشونتی که تجربه کرده بود سخن نگفت، بلکه از آنچه پس از آن
به او نیرو بخشید نیز روایت کرد: همبستگی رفقای زن"
نماینده
"زنان سوسیالیست" ترکیه از دشواری‌هایی گفت که سال‌ها مانع افشای علنی
خشونت جنسی دولتی با شرم و تصورات مربوط به «ناموس» حتی در محیط‌های سیاسی خود
آنان نیز به سکوت دامن زده بود. انتشار روایت یکی از زنانی که این خشونت را تجربه
کرده بود، به نقطه عطفی تبدیل شد. زنان شروع کردند به اینکه دیگر بار شرم را بر
دوش خود نکشند، بلکه آن را به جایی بازگردانند سخن که خشونت از آنجا اعمال شده
بود: به دولت.
روایت‌های مربوط به ایران و فیلیپین نیز از سازوکارهای مشابهی حکایت
داشتند. میلا از "کلکتیو گفت‌وگوهای زندان" درباره خشونت جنسی علیه
زندانیان سیاسی از دهه شصت تا کنون گزارش داد و به تجربه تجاوز جنسی بویژه علیه
کودکان دختر و زنان در جریان جنبش انقلابی زن ، زندگی، آزادی و خیزش سراسری دیماه ۱۴۰۴ و گزارش تکان‌دهنده ای که سازمان عفو بین
الملل در این رابطه ارائه داده، اشاره نمود. . روایت‌ها تکان‌دهنده بودند. اما در
هیچ لحظه‌ای فضای سالن تحت تأثیر احساس درماندگی قرار نگرفت. زیرا هر روایت از
سرکوب، هم‌زمان روایت شکل‌گیری اتحاد زنان برای مقابله با آن نیز بود.
پنل دوم نگاه‌ها را به آلمان معطوف کرد. در این بخش، افرادی که خشونت
را تجربه کرده بودند و همچنین سازمان‌های مختلف، درباره خشونت جنسی پلیس در خود
آلمان گزارش دادند.
تشکل حقوقی فلسطین
(3ezwa) به این موضوع پرداخت که نژادپرستی ضد
مسلمانان و خشونت جنسی چگونه می‌توانند به‌شکلی تنگاتنگ با یکدیگر پیوند بخورند.
فعال زن دیگری
که این خشونت را در نورنبرگ تجربه کرده بود، علنی‌کردن تجربه شخصی خود را اقدامی
دشوار، اما رهایی‌بخش توصیف کرد. به این ترتیب، علنی‌کردن تجربه‌ای که فرد از سر
گذرانده است، خود به گامی در جهت پیشروی و مقابله تبدیل می‌شود.
آنا از گروه «زورا» (ZORA) که پس از حمله به کشتی حامل مواد غذایی به غزه به زندان اسرائیل برده
شده و در آنجا مورد تجاوز قرار گرفت، تأکید کرد:
«آنچه اتفاق افتاده است، به عرصه عمومی می‌آوریم. به همان اندازه،
اراده خود را نیز علنی می‌کنیم؛ اراده‌ای برای مبارزه با این وضعیت، تا دیگر چنین
اتفاقی برای هیچ‌کس دیگری تکرار نشود.»
او در ادامه گفت: «این کار به ما نیرو می‌دهد و یکدیگر را در مبارزه‌مان
تقویت می‌کنیم.»
از نظر پائولا مایر، نماینده فدراسیون سازمان‌های مبارزه طبقاتی
(FKO)، این مبارزه هدف روشنی
دارد:
«باید چشم‌اندازی روشن پیش روی خود داشته باشیم؛ چشم‌انداز زنانی
رهاشده در جامعه‌ای رهاشده.»
همان صبح، ابتکار «نشکسته» (Ungebrochen) نیز آغاز به کار کرده بود؛ ابتکاری که هدف آن جلب توجه افکار عمومی
به پرونده پائولا و دیگر موارد شکنجه جنسی است.
در آخرین پنل، بحث به مشارکت بیش از ۴۰۰ شرکت‌کننده گسترش یافت.
در پایان، موضوع چیزی فراتر از صرفاً سخن‌گفتن درباره آنچه اتفاق
افتاده بود، شد. مسئله این بود که اجازه ندهیم صدای و فضای سیاسی‌مان از ما گرفته
شود.
افرادی که این خشونت‌ها را تجربه کرده بودند، به یکدیگر پیوستند تا
به مقاومت ادامه دهند.
و دقیقاً همین، پیام اصلی کنفرانس بود: افرادی که خشونت را تجربه کرده‌اند، صرفاً کسانی نیستند که اتفاقی بر آنان گذشته است؛ آنان کسانی هستند که برای ساختن جامعه‌ای مبارزه می‌کنند که در آن جایی برای چنین خشونتی وجود نداشته باشد.
گزارش از رفقای "کلکتیو گفتگوهای زندان"
ماهنامه شماره یکصد و چهل و چهارم رهائی زن
ماهنامه شماره یکصد و چهل و چهارم رهائی زن
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر