با سلام و تا سف - ندا حسینی

وزیر داخله افغانستان اعلان کرد که فرخنده کاملاً بی‌گناه بوده، اما در صورت ارتکاب جرم نیز باید توسط پلیس دستگیر و به وسیله مراجع قانونی مجازات می‌شد نه توسط مردم. وزارت حج افغانستان نیز تأکید کرد که فرخنده مرتکب هیچ جرمی نشده است امام جماعت مسجد که از قاتلان فرخنده حمایت کرده بود اکنون رسما عذرخواهی کرده است، ملای دعانویس اعتراف کرده که به دروغ فرخنده را متهم به آتش زدن قرآن نموده، تحقیقات وزارت حج و اوقاف کشور هم نشان می دهد در روز حادثه هیچ قرآنی به آتش کشیده نشده، همچنین فرمانده پلیس کابل در مراسم دفن فرخنده (که برای نخستین بار توسط زنان انجام گرفت) حضور یافته و دستور بازداشت تعدادی از قاتلان و همچنین تعلیق پلیسهای خاطی را صادر کرد .

رسانه‌ها به نقل از منابع رسمی مختلف اعلام کردند که فرخنده در آن روز به یک ملای تعویذنویس گوشزد کرده بود که عمل تعویذنویسی مغایر آموزه‌های دینی در اسلام است، پس از آن این تعویذنویس برآشفته شده و پس از یک درگیری لفظی کوتاه با فرخنده به او اتهام می‌زند که وی قرآن را آتش زده و مردم خشمگین نیز او را به قتل می‌رسانند.  فرخنده شهید مظلوم   همان آزادی بیان و نقد به یک «دعانویس» گردید.

صدای فرخنده اما اکنون، پس از مرگ اش، نه تنها به گوش شهروندان کابل که به گوش تمام جهانیان رسیده است. صدای لرزانی که تکرار می کرد: «من بی گناهم»!   آنان که آن روز صورت ماه فرخنده را به خاک و خون کشیدند ، اکنون خود در انظار جهانیان سیه روی و بی آبرو گشته اند و باید که در چنگال عدالت گرفتار آیند .  چشمان منتظر فرخنده در پس سرخی خون هپچنان به دنبال عدالت است .

اگر شبکه های اجتماعی و ماهواره ای مستقل نمی بودند، قطعا ماجرای قتل فرخنده روند دیگری می یافت. در حالی که در جهان سوم مثلث شوم تعصب، جهل و فساد اجازه استیفای حقوق از دست رفته شهروندان عادی را نمی دهد، وجود رسانه های مستقل و آزاد می تواند صدایی باشد برای بی صدایان، برای آنان که فریادرسی جز وجدان بیدار شهروندانی همچون خود ندارند.

در عصر جدید، حتی در جوامع جهان سوم نیز، گردش آزاد اطلاعات مرزهای سنتی را درنوردیده است. به یمن تکنولوژی های دیجیتال واقعیتِ فجایعی مثل قتل فرخنده می تواند میلیونها بار بازنمایی و مشاهده گردد. شبکه های اجتماعی اینترنتی در داخل کشورها یک «جامعه مدنی مجازی» ساخته اند، یک «وجدان عمومی»، یک «هیئت منصفه» متشکل از میلیونها شهروند آگاه و بیدار که اجازه نمی دهند نهادهای سرکوبگر و فاسد دولتی و مذهبی بر روی فجایعی از این دست سرپوش بگذارند. اکنون وجدان عمومی جامعه افغانستان، و سراسر جهان، از ظلم ناورایی که در حق فرخنده روا داشته شده است به درد آمده و همگان طالب اجرای عدالت اند.

ماهنامه رهایی زن سری سوم شماره پنجاه و پنجم

http://rahaizanorg.blogspot.se/2017/04/rahaizan-shomareh-55.html

بررسی پایمال شدن حقوق زنان در ایران و افغانستان

مصاحبه شاهین کاظمی با مرضیه آدمی عضو و مدافع فعال حقوق زنان ایران  و ماریا یوسفزی عضو و فعال حقوق زنان افغانستان

شاهین کاظمی ابتدا در مورد وضعیت زنان در دو کشور ایران و افغانستان میپرسد و اینکه در ماههای اخیر چه اتفاقاتی برای زنان و دختران در آنجاها افتاده؟

ابتدا مرضیه آدمی به شرح وضعیت اسفناک و نقض حقوق زنان و دختران در ایران میپردازد.

با سلام و درود خدمت تمامی هموطنان و همنوعان عزیزم در جای جای جهان .

من مرضیه آدمی سالهاست که  فعال حقوق بشر وعضو سازمان رهایی زن و مدافع حقوق زنان هستم  .

خوشبختانه امروزه مردم آگاه شده اند و از طریق اینترنت در جریان اخبار و اتفاقات روز قرار میگیرندبه همین دلیل همه خیلی خوب میدانیم که در ایران زنان چه ها میکشند و چه بر سرشان میآورند .

از همان دختر بچه 8 ساله که وادارش میکنند و محکوم است باینکه پدر یا برادر و در صورتی که اینها نباشند عمو تصمیم بگیرد که این دختر بچه به خاطر مقداری پول و به دلیل فقری که در طول این 38 سال در ایران  شدت یافته و آنهم عاملش سردمداران رژیم جمهوری اسلامی است و مردم را به اندازه ای تحت فشار گذاشته که برای ادامه زندگی فلاکت بارشان دست به هر کار ناپسندی بزنند و مرتب شاهدیم که پدر برای سیر کردن شکم خانواده اش یکی یکی اعضای بدنش را  میفروشد.  میفروشد و یا مادر تن فروشی میکند تا چند روزی زندگیشان بگذرد .یا اینکه وقتی پدر میبیند نمیتواند دخترش را تامین کند در حالیکه دخترخردسالش عروسکش را در بغل دارد اجبارا آن طفل معصوم را در آغوش پیرمردی پولدار و حریص و شهوتران قرار میدهد عزیزانم بیایید کمی به این معضلات که دامنگیر جامعه مان شده بیندیشیم .چه دلیلی داره ؟

چرا ما باید این ظلم و ستم را بپذیریم؟

تا کی بیتفاوت بنشینیم و شاهد و ناظر فدا و فنا شدن قشر دختران و زنان ایران باشیم؟

تا کی مظلومیت ؟

تا کی سکوت اختیار کردن؟

این را باید بدانیم  که تا ما با هم به پا نخیزیم و دست بکار نشویم و از حقوق خودمان  دفاع نکنیم همنوعان عزیزم مطمین باشید  هرگز به جایی نمیرسیم و با بی تفاوتی و سکوت ما آخوندهای سیری ناپذیر روز به روز جسورتر  و قویتر شده و قوانین سختگیرانه  و متحجرانه تری علیه زنان  وضع میکنند و به آنجایی که آرزوی دیرینه شان بوده که آنهم چیزی جز خانه نشین کردن زنان و دختران نبوده و نیست .

همانطور که در جریان هستید طی سالهای اخیر بسیاری از رشته های تحصیلی دانشگاهی را برای زنان حذف کردند و خیلی از مشاغل را هم همیظور .

خب شما میدانید که اگر ماها جلوی این اقداماتشان را نگیریم در سالهای آینده با ما و فرزندانمان چه میکنند ؟

جسارت آنها بحدی زیاد شده که زن برای انتخاب شغل و رفتن سر هر کاری باید شوهرش اجازه دهد .

یا اینکه برای خروج از کشور به هر دلیلی  اگر  برای شرکت در مسابقات جهانی و یا دیدن فامیلش باشد .

یعنی اگر آقا بالا سرش که حاکم مطلق اوست راضی به آن کار باشد .

 مرد است که باید بجای زن برای هر کار یا قدمی که برمیدارد تصمیم بگیرد .

عزیزانم ما به هیچ وجه نباید زیر بار چنین ظلمی برویم و نمیپذیریم و صدای مظلومیت زنان ایران را من به شخصه تا جایی که بتوانم و نفس در بدن دارم به گوش جهانیان و مجامع حقوق بشری میرسانم و تمام اعمال ضد حقوق بشری را که بر سر هموطنانم چه در زندانها و چه در خارج از زندان میآورند برملا کرده و به هر جایی میرسانم و اجازه نخواهم داد که بیشتر از  به آنها  ظلم کنند و بهترین دختران و زنانمان فدای عقده ها و کینه توزیهای عوامل رژیم دیکتاتور جمهوری اسلامی شوند .

و در ادامه ماریا یوسفزی به وضعیت دردناک دختران و زنان افغانستان میپردازد.

با درود و سلام به بینندگان تلویزیون رهایی زن .

من ماریا یوسفزی شهروند افغان در سوید و مدافع حقوق زن و حقوق بشر و کودکان هستم.

همانطور که بارها در این مورد  گفتیم ولی کو گوش شنوا ؟کو قانونی که به زنان حق دهد ؟

 افغانستان یک مملکت صنعتی و مذهبی است و گروههای تندرو مثل طالبان و داعش و غیره  علیه زن تلاش میکنند و روز به روز هم رو به افزایشند .

زنان تیرباران میشوند .سوزانده میشوند دختر خردسال به نکاح مرد 50 ساله در میآید .و مثل جنس مبادله و یا فروخته میشود .و دختر وسیله عشرت برادر خود میشود و اینجور مسایل سنتی شده و دولت افغانستان تا بحال  نتوانسته  قانون منع خشونت علیه زن را تصویب کند و اگر هم شده  آنرا عملی نکرده بطوری که در 6ماه اول سال گذشته 9400 خشونت علیه زنان صورت  گرفته که شامل .قتل .زنا.سوزاندن.شکنجه.فروختن و خشونتهایی که در فانون بشریت نبوده .

شاهین کاظمی میپرسد .

بطور مشخص در مورد قتلها و یرخوردها ی خشونت آمیزی که بنام ناموس و غیرت با زنان در کشورهایی مثل ایران و افغانستان میشود چه صحبتی دارید ؟

ماریا یوسفزی.

قتلهای ناموسی فقط در مورد زنان صدق میکند و زن است که قربانی این خشونتها شده .بطور مثال یک زن افغانی در سوید چون نمیخواست چادر سرش کند شوهرش با چادر خفه اش کرد .

یا خانمی در پاکستان بنام قندیل 22ساله بخاطر اینکه افشا کرده بود که آخوند محلی از او درخواست ارتباط نامشروع داشته برادرش به خاطر اینکه ناموسش پایمال شده او را خفه کرد .

این قتلهای ناموسی   بنام ناموس  و دین و مذهب  در ایران و افغانستان و پاکستان صورت میگیرد .یا چند وقت پیش زنی که توسط شوهرش شکنجه شد و طفل 6 ماهه اش را سقط کرد .اینها بهانه هایی است که فقط  زن باید قربانی شود .

و مرضیه آدمی در ادامه در مورد ظلم و ستم به زنان در ایران بخصوص در جامعه کرد و در کردستان میپردازد .با توجه به ظلم مضاعفی که بر زنان میرود در این مناطق از همه دردناکتر قتلهای ناموسی است که بیداد میکند بطور مثال چند وقت پیش پدری دختر دانشجوی خود را به صرف اینکه با یک پسر همکلاسیش صحبت کرده بود در حالیکه بین آن  هیچ رابطه نامشروعی یا خلاف اخلاقی صورت نگرفته بود خیلی راحت آن دختر معصوم را جلوی دانشگاهش به قتل رساند .

و از این قبیل جنایات خیلی به وقوع پیوسته و میپیوندد.یا بارها دخترانی که نمیخواسته اند با مردی که مدنظر پدرشان است ازدواج کند کشته شده .

و موارد زیادی را سراغ داریم که دختری را که به زور به ازدواج مردی در آورده اند و او نتوانسته به زندگی با شوهر ناخواسته اش ادامه دهد و از پدر یا برادرش خواسته که حمایتش کنند که از شوهرش طلاق بگیرد .نه تنها حمابتش نکرده بلکه او را یا آتش زده و یا به قتل رسانده اند .

و باز موارد بیشماری از خودسوزی دخترانی را داریم که وقتی دختر نخواسته با مرد مورد نظر خانواده اش ازدواج کند و مخالفت کرده و تمام سعی خود را کرده که انها را از این تصمیم ناعادلانه و غلط در موردش منصرف کند و موفق به این کار نشده  آخر سر مجبور شده  بعنوان اعتراض به درخواست  اطرافیانش خودش را آتش زند و به این ترتیب جانش را از دست داده .

و حال این سوال پیش میآید که چرا

.چرا زنان این همه بلا باید سرشان بیاید؟؟؟

جوابش اینست که همه ء این مصیبتها ناشی از همان قوانین قرون وسطایی و مزخرفی است که در آن هیچ نکته ء مثبتی که به نفع زنان باشه در آن گنجانده نشده و یا اصلا در عمل بهش عمل نمیکنند .

شاهین کاظمی.

بطور مشخص میخواستم از شما بپرسم با توجه به این برخوردهایی که بر اساس قانون و سنتهای اسلامی با زنان میشود دولتمردان و دولت چه برخوردی با این افراد قاتل میکند؟؟

 حاکمانی که در ایران و افغانستان هستند با این اشخاص که به حقوق زنان و خواهران و مادرانشان تجاوز میکنندو دست به چنین جنایاتی میزنند آیا با آنها برخوردی قانونی میکنند ؟؟؟

مرضیه آدمی چنین پاسخ میدهد .نه هیچ وجه !ما تاکنون نمونه ای را ندیده ایم که وقتی مردی بخاطر مسایل ناموسی  خواهر یا دختر یا زنش را به قتل رسانده برخوردی جدی و قانونی با آنها بکنند .هر چند من با قصاص کاملا مخالفم ولی زمانی که مردی بدست مردی دیگر کشته میشود قاتل قصاص میشود ولی اگر زنی را بکشند قصاصی در کار نیست

هنوز وقت آن نرسیده  که قانونی به نفع زنان تصویب کنند ؟

کی میخواهند بداد این قشر از جامعه برسند؟

تا کی میخواهند  بطور غیرمستقیم مشوق مردان باشند برای سرکوب و کشتن و به چهارچوب کشیدن و در قفس نگهداشتن زنان ؟؟؟

ما هستیم که باید بجنگیم برای تغییر قوانین ضد زن  در کشورمان .

ماریا یوسفزی ادامه میدهد.

در افغانستان قاتونی وجود ندارد چون اگر وجود داشت مردان نمیتوانستند از طفلهای زیر سنی که بخاطر مشکلاتی که در زندگی دارند مورد  سو ء استفاده قرار دهند .دولت افغانستان هرگز جلوی چنین مردانی را نمیگیرد

حقوق بشر در این کشور فورمالیته است و قوه اجرایی ندارد

شنیده میشود که در این کشور دموکراسی و آزادی برای زنان در پارلمان و وزارت  وجود دارد در حالیکه این ظاهر مسیله است چون در اصل آنها با دولت یکی هستند

این را باید بگویم که زن همیشه قربانی قانون و ناموس و خشونت است .

شاهین کاظمی میپرسد.

پیشنهاد شما برای دستیابی به حقوق اصلی و اولیه ء زنان در سراسر دنیا چیست؟؟

مرضیه آدمی در پاسخ باین سوال گفت .

به نظر من تنها راه برای رسیدن به حقوق مسلم زنان اینست که حتما بایستی کمپینی جهانی تشکیل بدهیم و در این زمینه اطلاع رسانی کرده و دست به دست هم دهیم و کسانی که برایشان امکان داره و میتوانند فعالیت کنند ما را همراهی کرده تا بتوانیم صدای مظلومیت زنان را که همه میدانیم چقدر تحت فشار هستند بوده و صدای آنها باشیم .

ماریا یوسفزی در تایید گفته های مرضیه گفت مردم باید آگاه شوند .زنان  باید حرکت کنند .و کمپینی تشکیل دهیم  و با ما همصدا شده و برای دفاع از حقوق زن و حقوق انسانها یکی شویم تا به حقوقمان برسیم تا مشکل خشونت از بین برود و برای این هدف باید از خانه و خانواده حرکت شروع شود .

شاهین میپرسد .

نقش سازمان رهایی زن را در این کار چگونه میتوانید بیان کنید؟؟

مرضیه آدمی در پاسخ گفت .

بنظر من سازمان رهایی زن در رسیدن به این هدف نقش بسزایی دارد .چون من سالهاست که با این سازمان همکاری  داشته و دارم و مطمینم که اطلاع رسانیشان چه از تلویزیون کانال یک  در امریکا و چه از طریق سایتها و فیسبوکشان و نشریات ماهانه شان که ما اعضای سازمان هر ماه مقالاتی در مورد اتفاقات و حوادث جاری در کشورمان که  بوقوع  پیوسته تهیه میکنیم تا صدای تظلم خواهی زنان و مردم را از طریق مسیولان و عوامل آزادیخواه سازمان رهایی زن بگوش جهانیان برسانند .و بانوی همیشه در صحنه و فعال سازمان مینوی همتی عزیز اخبار و مطالب ما را بسیار جامع و کامل به صورت مکتوب و  یا به صورت  صوتی و تصویری به سمع و نظر جهانیان میرسانند که خوشبختانه خوانندگان و بینندگان فراوانی دارد و فعالیتهای پیگیرشان باعث شده که روز بروز بر تعداد افرادی که به سمت دفاع از حقوق زنان آمده بیشتر و بیشتر شوند و اینجا بر خود وظیفه  میدانم که از تمامی عوامل و دست اندرکاران سازمان رهایی زن تشکر ویژه ای بنمایم.

ماریا یوسفزی .

ضمن تشکر از عوامل سازمان رهایی زن و اینکه سالهاست با آنها همکاری دارد و زنان و مردان زیادی از طریق تلویزیون و نشریات سازمان  آگاه شده اند و اینکه  وقتی مردان آگاه شوند و حقوق انسانی  زنان را بدانند در کل به نفع جامعه است و در خاتمه از زنان افغان خواهش میکنم که آگاه شوند و حرکت کنند و ظلم را نپذیرند و سکوت نکنند چون سکوت خود نوعی جنایت است و از مینو همتی عزیز تشکر میکنم که همیشه وضعیت دردناک زنان افغان را منتشر کرده است .

در پایان شاهین با تشکر از مهمانان حاضر در جلسه و با آرزوی آزادی برای همهء اقشار جامعه مخصوصا زنان در آینده جلسه را به پایان رساندند

بامید آزادی ایران و افغانستان و تمامی کشورهای اسلامی تحت ظلم

و سرافرازی تمامی زنان در سراسر جهان            

 

 https://youtu.be/cl4rLrFtriQ

ماهنامه رهایی زن سری سوم شماره پنجاه و دوم

ضیعت زنان در افغانستان‎ - ماریا یوسفزی

درطول تاریخ زنان افغان مظلوم‏ترين قشر دنيا بوده که در اين سال‏ها، بار سنگين جنگ های خانمان‏سوز بر دوش زنان بوده و اين زنان است كه زنجیر ستم روزگار بر گردن شان حلقه شده واین زن است که غم واندوه را در درون خود با صبر وشیکیبایی می پرورانند با تلاش ها ی فراوان برای رهایی ازاین ستم وزندان جهل وستمگران زمان مبارزه میکنند. زنان كشور در طول اين سال‏ها از دست دادن سرپرستان و اعضاي خانواده، سرپرستي خانواده‏رابر دوش داشته و دارند. 

از سوي ديگر، جامعه سنتي و ناآگاه افغانستان كه سال‏ها از مدنيت، سواد و آگاهي دور مانده و انديشه‏ هايي خرافاتي و افراطي گری را عليه زنان به نام ارزش‏هاي اسلامي مروج ساخته‏، به گونه ديگر خشونت را عليه اين قشر محروم به بار آورده ‏است. در گذشته به دليل اين‏كه رسانه‏ ها جايگاهي در جامعه نداشتند، خشونت‏هاي خانوادگي عليه زنان گزارش نمي‏شد، اما در طول سال‏هاي گذشته كه رسانه‏ ها رشد چشم‏گيري يافته خبرهای دل‏خراشي از خشونت‏هاي خانوادگي عليه زنان گزارش مي‏شود كه دل هر رهگذري را به لرزه در مي‏آورد. «بد دادن» دخترها، ازدواج‏هاي اجباري، لت و كوب‏هاي وحشیانه بریدن بینی وگوش زن ها سنگسارکردن دره زدند ( شلاق ) زنان ودختران در محضر عام تجاوزها و ده‏ها و صدها مورد ديگر، از موارد عمده خشونت عليه زنان در جامعه سنتي و ناآگاه افغاني است هزاران رخشانه وفرخنده ها قربانی ایده های خرافاتی وپوسیده مردم نادان شد .

دراین عصر تکنالوژی ومدرن زنان افغان هنوز در زیر چادری برسم افغانی ما حپس هستند زن افغان حق استفاده از تلیفون را ندارد چنانچه یک دختر جوان را بنابر داشتن مبایل در محضر عام توسط اسلامگرا های طالبی صد شلاق خورد رخشانه دختر جوان در محضر عام سنگسار شد هر سنگ که بدست های منحوس ناانسان ها وحشی بر سر وصورت دخت نوجوان میخورد صدای مظلومانه اش دشت وکوه را به لرزه می اورد ؟ این وحشت وبربریت در این عصر برای چه ؟ شرم اوراست برای دولت نابکار که چهل کشور جهان برای دفاع مردم افغانستان وحمایت دولت وحدت ملی ونابود سازی تروریرزم امده اما برعکس گروه های دیگر بنام دولت اسلامی نیز پا به عرصه وجود گذاشته اند که در شرق افغانستان حتی طفل نوزاد را با پدر ومادرش تیر باران کردند 

با وجود داشتن وزارت زنان نهاد های حقوق زن وداشتن زنان در پارلمان افغانستان بشکل سمبولیک است استفاده از نام زن هیچ درد زنان را مداوا وهیچ مرحم زخم زنان نشدند تنها نتيجه كه بدست امده ، افزايش خودسوزي‏ها، خودكشي‏ها، فرار از منزل و ديگر راه‏هايي است كه زنان با استفاده از آن، خود را از قيد خشونت مي‏رهانند. 

در سال گذشته مجموع موارد خشونت علیه زنان که توسط کمیسیون که گذارش شده بود در شش ماه اول به 1176 مورد خشونت ثبت شده بود. بنابراین، در سال جاری آمار خشونت علیه زنان افزایش تقریبا 108 درصد افزایش را نشان میدهد که بیشتر از دو برابر است.

خلاصه که خشونت زنان روز بروز افزایش یافته هیچ مرجع به این مشکل رسیده گی کرده نتوانسته است .بنظر من یگانه راه حل ونجات از این وحشت اگاهی دادن از حقوق هر فرد جامعه است ومبارزه کردن برای ادعای حق خود است..... ودراین راه به نیروی وقوت ازدیخواهانه ضرورت است وبا یکدیگر همبستگی داشته باشیم منسجم شویم تا از این وحشت وبربریت خودرا وهمنوعان خودرا نجات بدهیم .

 زنده باد ازادی زنده باد همبستگی زنان در سراتار جهان

 با عرض حرمت ماریا یوسفزی 

ماهنامه رهایی زن سری سوم شماره چهل و سوم

http://rahaizanorg.blogspot.se/2016/02/rahaizan-shomareh-43.html

​

​