با سلام و تا سف - ندا حسینی

وزیر داخله افغانستان اعلان کرد که فرخنده کاملاً بی‌گناه بوده، اما در صورت ارتکاب جرم نیز باید توسط پلیس دستگیر و به وسیله مراجع قانونی مجازات می‌شد نه توسط مردم. وزارت حج افغانستان نیز تأکید کرد که فرخنده مرتکب هیچ جرمی نشده است امام جماعت مسجد که از قاتلان فرخنده حمایت کرده بود اکنون رسما عذرخواهی کرده است، ملای دعانویس اعتراف کرده که به دروغ فرخنده را متهم به آتش زدن قرآن نموده، تحقیقات وزارت حج و اوقاف کشور هم نشان می دهد در روز حادثه هیچ قرآنی به آتش کشیده نشده، همچنین فرمانده پلیس کابل در مراسم دفن فرخنده (که برای نخستین بار توسط زنان انجام گرفت) حضور یافته و دستور بازداشت تعدادی از قاتلان و همچنین تعلیق پلیسهای خاطی را صادر کرد .

رسانه‌ها به نقل از منابع رسمی مختلف اعلام کردند که فرخنده در آن روز به یک ملای تعویذنویس گوشزد کرده بود که عمل تعویذنویسی مغایر آموزه‌های دینی در اسلام است، پس از آن این تعویذنویس برآشفته شده و پس از یک درگیری لفظی کوتاه با فرخنده به او اتهام می‌زند که وی قرآن را آتش زده و مردم خشمگین نیز او را به قتل می‌رسانند.  فرخنده شهید مظلوم   همان آزادی بیان و نقد به یک «دعانویس» گردید.

صدای فرخنده اما اکنون، پس از مرگ اش، نه تنها به گوش شهروندان کابل که به گوش تمام جهانیان رسیده است. صدای لرزانی که تکرار می کرد: «من بی گناهم»!   آنان که آن روز صورت ماه فرخنده را به خاک و خون کشیدند ، اکنون خود در انظار جهانیان سیه روی و بی آبرو گشته اند و باید که در چنگال عدالت گرفتار آیند .  چشمان منتظر فرخنده در پس سرخی خون هپچنان به دنبال عدالت است .

اگر شبکه های اجتماعی و ماهواره ای مستقل نمی بودند، قطعا ماجرای قتل فرخنده روند دیگری می یافت. در حالی که در جهان سوم مثلث شوم تعصب، جهل و فساد اجازه استیفای حقوق از دست رفته شهروندان عادی را نمی دهد، وجود رسانه های مستقل و آزاد می تواند صدایی باشد برای بی صدایان، برای آنان که فریادرسی جز وجدان بیدار شهروندانی همچون خود ندارند.

در عصر جدید، حتی در جوامع جهان سوم نیز، گردش آزاد اطلاعات مرزهای سنتی را درنوردیده است. به یمن تکنولوژی های دیجیتال واقعیتِ فجایعی مثل قتل فرخنده می تواند میلیونها بار بازنمایی و مشاهده گردد. شبکه های اجتماعی اینترنتی در داخل کشورها یک «جامعه مدنی مجازی» ساخته اند، یک «وجدان عمومی»، یک «هیئت منصفه» متشکل از میلیونها شهروند آگاه و بیدار که اجازه نمی دهند نهادهای سرکوبگر و فاسد دولتی و مذهبی بر روی فجایعی از این دست سرپوش بگذارند. اکنون وجدان عمومی جامعه افغانستان، و سراسر جهان، از ظلم ناورایی که در حق فرخنده روا داشته شده است به درد آمده و همگان طالب اجرای عدالت اند.

ماهنامه رهایی زن سری سوم شماره پنجاه و پنجم

http://rahaizanorg.blogspot.se/2017/04/rahaizan-shomareh-55.html

اسیدپاشی یک فرد ناشناس به صورت سه زن و دختر در کابل - ندای زنان ایران

یک زن و دو دختر در مرکز شهر کابل هدف تیزاب‌پاشی (اسیدپاشی) یک فرد ناشناس قرار گرفته و گفته‌اند که آنها به دلیل زن بودن قربانی این نوع خشونت شده‌اند.

نفیسه نوری یکی از قربانیان این اسیدپاشی می‌گوید پنجشنبه شب گذشته هنگام بازگشت از دیدارهای عید فطر، یکی از یک فرد ناشناس به صورت او دو عضو دیگر خانواده‌اش اسید پاشید.

او گفت: "ساعت ۱۱:۳۰ شب به خانه باز می‌گشتیم، وقتی نزدیک شهرک آریا رسیدیم، شاید نگهبانان هم ما را می‌دیدند، یک نفر از آن سوی خیابان آمد و به یک طرف رویم اسید پاشید و بعد به روی و دست‌های دخترانم هم پاشید."

خانم نوری افزود: "همان لحظه فهمیدم که اسید پاشیده است. چرا که بسیار سوخت، احساس کردم که رگ‌های چشمم پاره شدند، چند بار چرخیدم و بعد به زمین افتادم." این پزشک زیبایی و بیماری‌های پوست می‌گوید دشمنی شخصی با کسی ندارد، ولی گمان می‌کند که به دلیل زن بودنش هدف تیزاب‌پاشی قرار گرفته است.

ماهنامه رهایی زن سری سوم شماره چهل و هشتم

http://rahaizanorg.blogspot.se/2016/07/rahaizan-shomareh-48.html

گرامیداشت 8 مارس روزجهانی زن از تهران و کابل تا اشتوتگارت و استکهلم، گوتنبرگ تا اسلو و بروکسل

این برنامه ویژه رهائی زن از کانال یک ماهواره بسوی ایران، افغانستان، خاورمیانه، اروپا و آمریکای شمالی پخش گردید.

با سپاس از شراره رضائی در اشتوتگارت آلمان، رعنا کریمزاده، سحر باباسلجی در استکهلم، سیروان رضائی، افسانه رها، مرضیه آدمی و شاهین کاظمی در گوتنبرگ، شادی و روپاک مطیعی در اسلو و سعید محمدی در بروکسل برای تهیه و ارسال این گزارشات.

گزارش تصویری از کابل :

ماهنامه رهایی زن سری سوم شماره چهل و چهارم

http://rahaizanorg.blogspot.se/2016/03/rahaizan-shomareh-44.html