«
روزی که بمبها به اوین رسیدند، با صدای
انفجار و شیشههای شکسته بیدار شدم. همهچیز به هم ریخته بود، اما آنچه در ذهنم
ماند، ویرانی نبود؛ آدمهایی بودند که کنار هم ایستادند. در میان ترس و آشوب، هیچکس
تنها نماند. دستهایی که یکدیگر را رها نکردند، زنانی که در سختترین لحظهها به
هم امید دادند و ثابت کردند که مقاومت فقط یک کلمه نیست.
بعد از انتقال به قرچک، بیش از همیشه فهمیدم که مقاومت فقط یک کلمه نیست؛ یک انتخاب
روزانه است. مقاومت یعنی در محدودیت قویتر شدن، یعنی نگذاشتن دیوارها ذهن و ارادهات
را هم زندانی کنند. با ورزش، با یاد گرفتن زبان، با نقاشی کشیدن، با چند صفحه کتاب
و با امیدی که نباید فراموش شود.
بند زنان اوین برای من معنای واقعی ایستادگی بود؛ زنانی با عقاید و مسیرهای
متفاوت، اما با قلبهایی بزرگ که هر روز از آنها میآموختم و برای تکتکشان
احترام عمیق قائلم.
و در شبهایی که سکوت سنگین میشد، موسیقی همراهم بود. گاهی فقط صدای ربر مورد
علاقه ام کافی بود تا یادم بیاورد که هنوز رویاهایم زندهاند، هنوز زندگی آن سوی
دیوارها جریان دارد و هنوز باید ادامه داد...
ما از ویرانی گذشتیم، ولی ویرانی از ما نگذشت
۲۲ تیر ۱۴۰۴ – بند زنان اوین
#نسیم_غلامی_سیمیاری
#زن_زندگی_آزادی
«همبستگی، تنها راه پیروزی»
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر