شراره رضایی
«کار، تحصیل، آزادی» و «زن، زندگی، آزادی» دو فریاد از یک زخم مشترکاند؛ زخم قرنها ستم، تحقیر و اسارت زن در سایهٔ حکومتهای ارتجاعی، مذهبی و مردسالار.
طالبان در افغانستان و جمهوری اسلامی در ایران، هر دو از یک ریشه تغذیه میکنند: ترس از زن آزاد. یکی دختران را از مدرسه و دانشگاه محروم میکند و دیگری با حجاب اجباری، سرکوب، زندان و گلوله به جنگ زنان میرود. یکی حق تحصیل را ممنوع میکند و دیگری حق انتخاب را. اما هر دو یک حقیقت را خوب فهمیدهاند: زن آزاد، آغاز پایان استبداد است.
«کار، تحصیل، آزادی» فریاد زنان افغانستان است علیه رژیمی که میخواهد آنان را از جامعه حذف کند؛ شعاری که حق حضور، حق آگاهی و حق زیستن را مطالبه میکند.
«زن، زندگی، آزادی» فریاد زنان ایران است علیه حکومتی که میخواهد بر بدن، اندیشه و زندگی انسانها حکومت کند؛ شعاری که نه فقط آزادی زن، بلکه رهایی کل جامعه را فریاد میزند.
این دو شعار رقیب یکدیگر نیستند؛ دو سنگر یک جبههاند. از کابل تا تهران، از هرات تا سنندج، از مزار شریف تا زاهدان، زنان علیه یک دشمن مشترک ایستادهاند: ارتجاع، بنیادگرایی و استبداد مذهبی.
تاریخ را نه ملاها مینویسند، نه طالبان و نه دیکتاتورها. تاریخ را زنانی مینویسند که با دست خالی در برابر گلوله ایستادند، روسری از سر برداشتند، از مدرسه و دانشگاه رانده شدند اما تسلیم نشدند.
امروز صدای زنان افغانستان و ایران یک صداست: نه به بردگی مذهبی، نه به آپارتاید جنسیتی، نه به حکومت بر بدن و زندگی زنان.
زن، زندگی، آزادی. کار، تحصیل، آزادی.
دو شعار، یک آرمان: سرنگونی نظم ارتجاعی و ساختن جهانی که در آن هیچ زنی به جرم زن بودن سرکوب نشود.
تقدیم به زنان و مردان آزادی خواه افغانستان
#از_کابل_تا_تهران_مرگ_بر_طالبان
#مبارزه_برای_جهانی_بهتر #حق_تحصیل #زنان_افغانستان_علبه_ارتجاع_طالبان
ماهنامه شماره یکصد و چهل و یکم رهائی زن -
زن زندگی آزادی در ایران تحصیل، کار، آزادی در افغانستان دو فریاد از زخمی مشترک
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر