امروز در گوتنبرگ گرد هم آمدیم تا فریاد زنان افغانستان باشیم؛ زنانی
که طالبان حقوق، آزادی و کرامت انسانیشان را به گروگان گرفته است.
ما طالبان را به رسمیت نمیشناسیم، زیرا رژیمی که زنان را از آموزش، کار و حضور در جامعه محروم میکند، هیچ مشروعیت
انسانی و سیاسی ندارد. طالبان نه نماینده مردم افغانستان، بلکه نماد سرکوب و آپارتاید جنسیتی است.
همچنین دولتهایی را که با دعوت و دیدار با طالبان به این گروه مشروعیت
میبخشند، محکوم میکنیم. دست دادن با طالبان، پشت
کردن به میلیونها زن و دختر
افغان است که هر روز بهای این سرکوب را میپردازند.
سکوت کافی است. عادیسازی طالبان کافی است. ما در کنار زنان افغانستان ایستادهایم و تا پایان این ظلم، صدای اعتراض خود را
بلندتر خواهیم کرد
سحر صامت
ژوئن 20
سوئد - گوتنبرگ
ماهنامه شماره یکصد و چهل و یکم رهائی زن -
زن زندگی آزادی در ایران تحصیل، کار، آزادی در افغانستان دو فریاد از زخمی مشترک
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر