جنجالی که علیه سایه کریم در کردستان عراق به یک سوژه داغ تبدیل شده و واکنش های متفاوتی را نیز در پی داشته است،از جنبه های مختلف قابل بررسی است.
نخست اینکه،تهدید و فتوای قتل یک دختر ۱۸ ساله کُرد ساکن نروژ که تصمیم گرفته پورن استار شود و این موضوع را علنی کرده و اعلام نموده،قطعا در جامعه ی به شدت سنتی و مذهب زده کردستان،شهامت و جسارت زیادی می خواهد که سایه کریم بدون در نظر گرفتن عواقب آن، چنین ریسک خطرناکی را پذیرفته است و لازم نیست دنبال چرایی این رویکرد و اقدام او باشیم.
ویدیوهایی که از سایه در وبسایت های پورن به نمایش گذاشته شده است و مصاحبه های پیش از آن نشان دهنده این است که او از تصمیم خودش کاملا راضی و خرسند بوده و با اشتیاق و علاقه فارغ از هر گونه اجباری به این کار روی آورده است.سایه کریم توسط خانواده و فامیل طرد شده و توسط گروه های اسلامگرا و افراد مذهبی تهدید به مرگ شده است.جامعه ی تا مغز استخوان،عشیره ای ،مردسالار و ناموس پرست و مذهب زده علیه سایه قد علم کرده است تا از حیثیت و اخلاقیات و آنچه که شرف و ناموس خوانده می شود پاسداری و حراست کنند.در طول بیست و هفت سال حاکمیت نظام عشیره گرای حاکم بر اقلیم کردستان،نه دزدی و چپاول و نه فساد اداری و نه بی حقوقی،مورد اعتراض این ریش سفیدهای فئودال و انگل های اسلامگرا قرار نگرفته است و اکنون با فیلم های پورنِ سایه، رگ غیرت و مردانگی شان زده بیرون که وامصیبتا! این دیگر چه جامعه ای است که افراد یعنی همان شهروندان مدنی فرهنگِ بورژوازی سایه کریم را خطری جدی برای اخلاقیات جامعه می دانند در حالیکه اوج بی اخلاقی را همین شهروندان مطیع و برده در سیستم و نظام حاکم می بینند و کک شان هم نمی گزد.آنها که در مقابل این تعرض سکوت کرده و با بی تفاوتی از کنار آن می گذرند با این طیفِ ناموس پرستِ زن کُش هیچ تفاوتی ندارند و تداوم این سکوت تاییدی است بر رفتار غیر انسانی اوباشان زن ستیزی که تنها چیزی که برایشان هیچ اهمیتی ندارد،ارزش و کرامت زن است و احترام به انتخاب افراد بی هیچ قضاوت و پشداوری از جنبه منصفانه آن،لذا در این شرایط باید از سایه کریم در مقابل این تعرض دفاع کرد.
نقد و موضع ما کمونیست ها به صنعت پورن کاملا مشخص است و دفاع از سایه کریم به منزله تایید و یا تبلیغ پورن و تجارت سکس نیست.
این مردم باید یاد بگیرند که انسانها حق انتخاب دارند و به رسمیت شناختن این حق یعنی آزاد گذاشتن فرد برای در اختیارگرفتن تن و جسم خودش.از اینرو نه خدای کذایی،نه دولت و حزب و نه مذهب و خانواده و جامعه با همه افراد و طبقه های اجتماعی اش حق ندارند که در مورد اندام زن بر سر مالکیت اش چانه بزنند.کسی را مالک جسم کس دیگری نیست و این حق هر انسانی است که در صورت تعرض به آن در مقام دفاع برآمده و جامعه را نیز به حمایت از خودش فرابخواند.
کاش برای سازماندهی فتوایِ جمعیِ پامنبری های سلفی و اخوان های از تخم و ترکه محمد مُرسی، یک کمپین حمایتی از سایه کریم به مثابه یک اقدام پیشگیرانه سازمان داده می شد که کسی این اجازه را به خودش ندهد که صراحتا اعلام کند که در نروژ او را تکه تکه خواهد کرد و برای کشتن او ماراتن بذارند.
کسانی که می کشند و سنگسار می کنند خودشان در رویای کثیف تجاوز آخرین سنگ را به سوی قربانی پرتاب می کنند و آنکه دشنه را در سینه قربانی فرو می برد،در ذهن اش چیزی نیست جز تکرار صحنه تجاوز.
سایه کریم را در کنار نقد و مخالفتِ با صنعت کثیف و مافیایی پورن باید حمایت کرد.تا زمانی که این دو را از هم جدا نکنیم و میان انتخاب افراد و مالکیت جسم و تن خودشان با صنعت مافیایی پورن تمایز قائل نشویم ،سایه کریم ها همچنان قربانی خواهند بود.
ماهنامه رهایی زن سری دوم شماره 74
سلیمان بایزیدی
